Na de cilinderkoprevisie liep Bassie al een stuk beter, maar de verdeler bleef kuren geven. De timing was niet helemaal lekker, met ingesleten contactpunten en kabelbreuken als steeds terugkerend probleem.

Hoe de verdeler werkt

De verdeler is het hart van de ontsteking. De bobine zet de 12 volt van de accu om in een hoge spanning van duizenden volts. Die hoge spanning komt binnen in de verdelerkap, waar de rotor ronddraait en de vonk steeds naar de juiste bougiekabel doorgeeft — in de juiste volgorde voor de zes cilinders. Hier zie je de rotor ronddraaien.

Onder de rotor zitten de contactpunten: die openen en sluiten mechanisch, aangedreven door een nokkenas die meedraait met de motor. Elke keer dat de contactpunten openen, onderbreekt dat de stroom naar de bobine en ontstaat de hoogspanningspuls die de vonk geeft. De contactpunten zelf gingen bij mij niet stuk — wel de bekabeling naar dat bewegende deel, keer op keer.

Daarbovenop moet het moment van de vonk meebewegen met het toerental en de belasting van de motor. Dat gebeurt met twee mechanismes: centrifugaalgewichtjes die bij hogere toeren naar buiten vliegen en de contactpunten iets vroeger laten openen (vervroeging op toerental), en een vacuümklok die de onderplaat met de contactpunten verdraait op basis van het vacuüm in het inlaatspruitstuk (vervroeging op motorbelasting). Ook die vervroegingsmechanismes zijn bij mij onbetrouwbaar.

Kabelbreuk bij de contactpunten

Eerst was het de kabel naar de contactpunten die los liet — een kabelbreuk. Die had ik al eens gesoldeerd, maar door de herhaaldelijke bewegingen liet hij ook weer los.

Onderweg moest ik daarvoor meer dan eens een noodoplossing verzinnen om weer verder te kunnen.

Nieuwe contactpunten en weer kabelbreuk

Uiteindelijk heb ik de contactpunten vervangen.

Tijdens het plaatsen van de nieuwe contactpunten ontdekte ik nog een tweede breuk: de gevlochten massakabel van de draaiende schijf in de verdelerkap. Ook daar moest weer een noodoplossing aan te pas komen.

De contactpunten zelf waren nu goed. De oude kabels waren gevlochten kabels, bedoeld voor veelvuldige beweging. Maar dit waren simpele meeraderige koperdraadjes, die op plekken met bewegende onderdelen snel breken door metaalmoeheid — het was dus eigenlijk maar een kwestie van tijd voor de volgende breuk. Tijd dus voor een elektronische ontsteking.